అశోక్ మదిలో మార్పు మెరుపు

అది శుక్రవారం సాయంత్రం. ఆఫీస్ బ్యాగ్‌ను మూలన పడేసి, అశోక్ డైనింగ్ టేబుల్ వద్ద కుప్పకూలిపోయాడు. ఆయన చూపు ఒకే వస్తువుపై నిలిచింది: పసుపు రంగు ప్లాస్టిక్ ఫైల్ (finance file). అది కేవలం బిల్లుల ఫైల్ కాదు; గత పదేళ్లుగా ఆయన కష్టార్జితాన్ని, నిశ్శబ్ద భయాన్ని మోస్తున్న ఒక గోతికాడి నక్క.

ఆ ఫైల్ తెరవగానే, లోపల ఉన్న కాగితాల వాసన–పాత అప్పుల, కొత్త బాధ్యతల వాసన–ఒక్కసారిగా అశోక్‌ని చుట్టుముట్టింది. ఈ నెల జీతం లెక్కలు తేల్చాలి. ఇంటి లోన్ ఈఎంఐ, పిల్లల స్కూల్ ఫీజు… ఒక యుద్ధంలా అనిపించింది. బిల్లులన్నీ పక్కకు జరిపి, మిగిలిన డబ్బును లెక్కించడానికి ఆయన వేళ్లు వణికాయి. మిగిలేది ఎప్పుడూ ఒకే ఫిగర్: సున్నాకు దగ్గరగా.

అశోక్ తల పట్టుకుని కూర్చున్నాడు. ఈ మధ్యతరగతి ఒత్తిడి ఆయన కళ్లను మండేలా చేసింది. డబ్బు లెక్కలు తేలక, ఒక చిన్న కోపాన్ని కూడా ఆపుకోలేక, “ఈ నెల, చీర ఖర్చు 500 అయ్యింది!” అని లతపై(భార్య) చిరాకుపడ్డాడు.

ఆ మరుసటి రోజు, శనివారం ఉదయం. లేజీగా కాఫీ తాగుతున్నాడు అశోక్. అపార్ట్‌మెంట్ గేటు వద్ద పెద్ద శబ్దం. అశోక్ బయటకు తొంగి చూశాడు. ఎదురింటి రాజేష్ ఒక మెరిసే కొత్త SUV డ్రైవ్ చేసి పార్క్ చేస్తున్నాడు. రాజేష్ కొత్త కారు కొన్నాడని తెలిసిన వెంటనే, అశోక్ మనసులో పాత పోలిక వైరస్ మళ్లీ మొదలైంది.

“చూడు లతా! రాజేష్ కొన్నాడు. వాడికి లోన్ వస్తుందంటే, నాకెందుకు రాదు?” అని లతను అడిగాడు.

లత నవ్వి, తన పెదాల చివరన కాఫీ మరకను తుడుచుకుంటూ, “వస్తుందండి. మీకు లోన్ ఇచ్చేంత ధైర్యం బ్యాంక్‌లకే కాదు, మీకు కూడా కావాలి. వాళ్లు కారు కొన్నారు, మనం ఈ పసుపు ఫైల్‌ను దాచుకున్నాం” అని సరదాగా అంది. “మనం కొత్తిమీర కట్ట కూడా ఆరుసార్లు ఆలోచించి కొనేవాళ్లం కదా, ఇప్పుడు పెద్ద లోన్ అంటే చిన్న విషయం కాదు.” అని అంది.

ఆ రోజు సాయంత్రం, శృతి(కూతురు) పక్కన కూర్చుని అశోక్ పేపర్ చదువుతున్నాడు. శృతి ఏదో అడిగింది. డబ్బు లెక్కల్లో ఉన్న అశోక్ విసుగుపడి, “అక్కడ కూర్చో, డాడీ బిజీగా ఉన్నాడు!” అని చిరాకు పడ్డాడు. ఆ మాటతో శృతి కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆ క్షణం అశోక్‌కి హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చినంత భయం వేసింది. తన ఆర్థిక ఒత్తిడి తన కుటుంబాన్ని కూడా బాధ పెడుతుందని అర్థమైంది.

అప్పుడు, డాక్టర్‌ చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి: “మీరు ఒక ఫైల్‌ను కాదు, మీ భయాన్ని మోస్తున్నారు.”

అశోక్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. శృతి ఏడుపు ఆపుకుని, తన చేతిలో ఉన్న పాత నోట్‌బుక్‌ను తీసి చూసింది. అది తన డ్రాయింగ్ బుక్. అందులో పెన్సిల్‌తో గీసిన ఒక ‘మ్యాప్’ ఉంది.

“డాడీ, చూడు! ఇది మన ఇల్లు, ఇది మా స్కూల్. ఇది నా మ్యాప్!” శృతి సంతోషంగా చెప్పింది. ఆ గజిబిజి మ్యాప్‌లో కూడా ఒక స్పష్టత ఉంది. ఎక్కడ మొదలుపెట్టాలి, ఎక్కడకు వెళ్లాలి అనే రూట్ ఉంది.

ఆ చిన్నారి మ్యాప్ చూసిన అశోక్‌కి మెరుపులాంటి ఆలోచన వచ్చింది. నా జీవితానికి, నా ఆర్థిక పరిస్థితికి కూడా ఒక మ్యాప్ లేదు! అందుకే నేను ఎప్పుడూ దారి తప్పినట్టుగా, భయంతో పరుగులు తీస్తున్నాను. నేను నా జీవితాన్ని ఆ పాత, బరువైన ఫైలు ఆధారంగా జీవిస్తున్నాను తప్ప, ఒక ప్రణాళిక ఆధారంగా కాదు.

మరుసటి రోజు, అశోక్ ఆఫీస్‌కు సెలవు పెట్టాడు. ఆయన మొదట చేసిన పని, ఆ పాత పసుపు రంగు ఫైల్ ను ఖాళీ చేయడం. దాన్ని దూరంగా పడేశాడు. బదులుగా, ఆయన ఒక కొత్త, పలచని నోట్‌బుక్ కొన్నాడు.

ఆ నోట్‌బుక్ మొదటి పేజీపై పెద్ద అక్షరాలతో రాశాడు:

మధ్యతరగతి మార్గం – ప్రణాళిక

అప్పుడు, ఆయన వెంటనే ఒక చిన్న పని చేశాడు. ఫోన్ తీసి, అనవసరంగా డబ్బులు కడుతున్న ఆ పాత OTT సబ్‌స్క్రిప్షన్‌ను రద్దు చేశాడు. ఆ చిన్న చర్య ఆయనకు పెద్ద విజయంలా అనిపించింది. మైండ్‌సెట్ మార్పు మొదలైంది. “నేను ఈ రోజు నుంచి ఈ మ్యాప్‌ను అనుసరిస్తాను, భయాన్ని కాదు” అని తనలో తాననుకున్నాడు.

ఈ బ్లాగ్, మధ్యతరగతి మార్గం, ఆ అశోక్ గీసిన మ్యాపే (plan). మనలాంటి మధ్యతరగతి ప్రజలు భయంతో కాకుండా, ప్రణాళికతో, ఎదుగుదలతో జీవించడానికి ఈ మ్యాప్‌ను అనుసరిద్దాం. ఈ మార్పు మన బ్యాంకు ఖాతాలో కాదు, మన మనసులోనే (mindset) మొదలవ్వాలి.