(why middle class is poor) – మంచి జీతం: కానీ మిగిలేది సున్నా!

Venkata Rao, a middle-aged Indian man, standing overwhelmed in his modern, furnished living room, holding a large stack of bills (EMIs); outside the window, his financially stable neighbor, Murthy Uncle, cycles past smiling, highlighting the financial stress despite a good salary.

why middle class is poor in india even with good salary

అంతులేని జీతం, అంతులేని ఖర్చులు

వెంకట్రావు. ఇరవై ఏళ్ళ క్రితం చిన్న ఉద్యోగంతో జీవితం మొదలుపెట్టి, ఇప్పుడు ఒక సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీలో సీనియర్ మేనేజర్‌గా స్థిరపడ్డాడు. అతని నెల జీతం ఎప్పుడూ ₹1,20,000 కంటే తక్కువే ఉండదు. ఈ జీతం మధ్యతరగతి సమాజానికి ‘లగ్జరీ’ జీతమే. కానీ, ప్రతి నెల 5వ తేదీన జీతం అకౌంట్‌లో పడగానే, 6వ తేదీకి అది ఖర్చుల సుడిగుండంలో పడి సున్నా అయిపోయేది. మంచి జీతం ఉన్నప్పటికీ మధ్యతరగతి పేదరికంలో ఎందుకున్నారు (why middle class is poor) అనే ప్రశ్నకు వెంకట్రావు జీవితమే ఒక ఉదాహరణ.

 

ఆయన భార్య, లక్ష్మి. ప్రతి నెలా లాగే ఈ నెల కూడా జీతం మెసేజ్ చూడగానే, ఆమె ముఖంలో చిన్నపాటి కోపం.

లక్ష్మి: “ఏమండీ! లక్షా ఇరవై వేలు జీతం వస్తోంది. అయినా నెల చివరికి చిల్లర కోసం కష్టపడాలి. మనకు డబ్బు ఎక్కడ పోతోంది? మనం పేదవాళ్లలా ఎందుకు జీవిస్తున్నాం? మీ జీతం ఏమైనా దొంగ లెక్కలు రాస్తున్నారా?”

 

వెంకట్రావు నిస్సత్తువగా తల పట్టుకున్నాడు: “నేనేం చేస్తాను లక్ష్మీ? ఈ మధ్యతరగతి జీతం ఒక పెద్ద దొంగ లెక్కలా ఉంది. ఈఎంఐలు, అద్దె, పిల్లల స్కూల్ ఫీజులు… అన్నీ కలిపితే, జీతం కంటే ఎక్కువే అవుతోంది. మనుషులు చూస్తే, ‘వెంకట్రావు లక్షాధికారి’ అనుకుంటారు. కానీ నా బ్యాంకు బ్యాలెన్స్ చూస్తే మాత్రం ‘బిచ్చగాడు’ అనే ఉంటుంది.”

 

నిజానికి, ఆయన జీతం దొంగ లెక్క కాదు, కానీ ఆయన ఖర్చుల లెక్క మాత్రం చాలా విచిత్రంగా ఉండేది. ఖరీదైన స్మార్ట్‌ఫోన్లు, స్నేహితులతో వారాంతపు రెస్టారెంట్ విందులు, పండగలకు బ్రాండెడ్ బట్టలు—ఇలా అవసరం లేని ‘ప్రతిష్టాత్మక ఖర్చుల‘కు డబ్బు పోయేది. చుట్టూ ఉన్న సమాజం తనను ధనవంతుడిగా గుర్తించాలనే కోరికతో, తెలియకుండానే వెంకట్రావు తన జీతాన్ని కరిగించేసుకునేవాడు.

పక్కింటి అంకుల్, పాత సైకిల్

వెంకట్రావు పక్క ఇంట్లో ఉండేది మూర్తి అంకుల్. ఆయన రిటైర్డ్ ప్రభుత్వ బ్యాంక్ ఉద్యోగి. ఆయన జీతం ఎప్పుడూ వెంకట్రావు జీతంలో సగం కూడా లేదు. కానీ ఆయన జీవితం చాలా ప్రశాంతంగా, ఆర్థిక భద్రతతో నడిచేది. ఆయన ఎప్పుడూ పాత సైకిల్‌పైనే తిరుగుతుండేవారు.

 

ఒక రోజు వెంకట్రావు బ్యాంక్ లోన్ తీసుకుని, తన పాత బైక్‌ను మార్చి, మెరిసే **కొత్త కారు** కొనుక్కున్నాడు. కారులో మూర్తి అంకుల్‌ని చూసి గర్వంగా హారన్ కొట్టాడు.

 

“అంకుల్! చూశారా? కొత్త కారు. లోన్ వేసుకుని కొన్నాను,” అన్నాడు.

 

మూర్తి అంకుల్ నవ్వుతూ: “చాలా బాగుందయ్యా! నీకు మంచి జీతం ఉంది కదా, అందుకే కారు కొనగలిగావు. కానీ నా కారు సంగతి ఏమంటే… నేను ఇప్పటికీ ఈ పాత సైకిల్‌నే వాడుతున్నాను. ఎందుకో తెలుసా? నేను నా జీతంలో కొంత భాగాన్ని ముందుగానే ‘సైకిల్ లాక్’ వేసేవాడిని!”

 

వెంకట్రావు కంగారుగా: “సైకిల్ లాక్ వేయడమా? అంటే… ఆ సైకిల్‌కి తాళం వేయడమా?”

 

మూర్తి అంకుల్: “నువ్వు ఈ కారును ఈఎంఐ ద్వారా కొన్నావు కదా? అంటే, నువ్వు భవిష్యత్తులో వచ్చే నీ జీతంపై అప్పు తీసుకున్నావు. నేను అలా చేసేవాడిని కాదు. నేను నా జీతం రాగానే, నా ఖర్చులు చూడకముందే, 20 శాతం డబ్బును దీర్ఘకాలిక పెట్టుబడికి మళ్లించేవాడిని. ఆ పెట్టుబడికి తాళం వేసేవాడిని. ఆ డబ్బు నా అత్యవసర అవసరాలకు తప్ప, లగ్జరీకి దక్కేది కాదు. అందుకే, నా ఖర్చులు ఎప్పుడూ నా జీతం కంటే తక్కువగానే ఉండేవి. మంచి జీతం ఉన్నా పేదవాళ్లుగా ఉండటానికి కారణం, జీతం వచ్చిన వెంటనే ఖర్చులు పెట్టుకుని, మిగిలింది మాత్రమే పొదుపు చేయడం,” అని అసలు రహస్యం చెప్పారు.

 

వెంకట్రావుకి అర్థమైంది: తాను ‘సంపద సృష్టించడానికి‘ బదులు, ‘అప్పులు సృష్టించే యంత్రం‘గా మారాడు.

ఫ్యాన్సీ కారు, ఫీజుల కష్టం

మూర్తి అంకుల్ సలహాతో, వెంకట్రావు ఖర్చుల లెక్కలు మార్చాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. కానీ అప్పటికే జరగాల్సిన నష్టం జరిగింది.

 

వెంకట్రావు జీతంలో 50% పైగా ఆయన తీసుకున్న ఇల్లు, కారు, ఇతర వస్తువుల ఈఎంఐలకే పోతోంది. ఆయన జీతం బాగానే ఉన్నా, గతంలో తీసుకున్న అప్పుల వల్ల, ఇప్పుడు పెట్టుబడి పెట్టడానికి డబ్బు మిగలడం లేదు. అందుకే ఆయనకు ‘మంచి జీతం ఉన్నా, పేదవాడిని’ అనే భావన.

 

అదే సమయంలో, అతని కొడుకు నిఖిల్, కాలేజీ ఫీజు కోసం లక్ష్మి దాచుకున్న డబ్బును అడిగాడు. ఆ డబ్బు సరిపోలేదు. లక్ష్మి ఆందోళనగా ఫైల్స్ వెతుకుతుండగా, ఆమెకు పాత పత్రాల మధ్య ఒక చిన్న పెట్టె దొరికింది. అందులో చిరిగిన నోట్ల కట్టలు, పాత లగ్జరీ వాచ్‌ మరియు ఒక ల్యాప్‌టాప్ అప్పు పత్రాలు ఉన్నాయి.

 

లక్ష్మి భయపడింది: “ఏమండీ! ఇవేంటి? ఎవరి డబ్బు? ఎందుకు ఇంత రహస్యంగా దాచారు?” అని నిలదీసింది.

 

వెంకట్రావు తల దించుకుని: “అవి దొంగ డబ్బు కాదు లక్ష్మీ. నేను గతంలో ‘ప్రతిష్ట కోసం‘ తీసుకున్న డబ్బు. మనం ఇల్లు కొనేటప్పుడు, ఫ్యాన్సీ ల్యాప్‌టాప్‌లు, ఇంట్లో ఖరీదైన ఫర్నిచర్ కొనడానికి నేను నా స్నేహితుడికి తెలియకుండా అప్పు తీసుకున్నాను. ఆ అప్పు తీర్చలేకపోతున్నాను,” అని నిజం చెప్పాడు.

 

లక్ష్మికి నిజమైన ట్విస్ట్ అర్థమైంది: వారు పేదవారు కాదు. వారు అప్పుల ఊబిలో ఉన్న ధనవంతులు. వారు సంపాదిస్తున్న డబ్బు మొత్తం భవిష్యత్తు కోసం కాదు, గతంలో చేసిన అనవసరపు ఖర్చుల ఈఎంఐలు మరియు అప్పుల కోసం పోతోంది. ఈ మధ్యతరగతి పేదరికం అనేది ఆదాయ సమస్య కాదు, ఖర్చుల నిర్వహణ సమస్య.

ఆ దొంగ లెక్కను సరిదిద్దడం

వెంకట్రావు ఆ రోజు నుంచి మూర్తి అంకుల్ చెప్పినట్లుగా **’సైకిల్ లాక్’** విధానాన్ని పాటించడం మొదలుపెట్టాడు.

 

మొదటి సారిగా, లక్ష్మి మరియు వెంకట్రావు కలిసి కూర్చుని, వారి ఆర్థిక పరిస్థితిని నిజాయితీగా సమీక్షించారు.

 

1. ఖర్చుల లాక్ : జీతం రాగానే, అన్ని ఈఎంఐలు పోయిన తర్వాత, మిగిలిన డబ్బులో 30 శాతం భాగాన్ని పక్కన పెట్టి, దానికి తాళం వేశాడు (సిస్టమాటిక్ ఇన్వెస్ట్‌మెంట్ ప్లాన్ – SIP). ఇది భవిష్యత్తులో వారికి అత్యవసర నిధిగా ఉపయోగపడింది.
2. అనవసర వస్తువుల అమ్మకం : వారు లగ్జరీగా భావించి కొన్న కొన్ని వస్తువులను (పాత ల్యాప్‌టాప్, ఫ్యాన్సీ వాచ్‌) అమ్మేశారు. ఆ డబ్బుతో స్నేహితుడి అప్పు కొంత తీర్చారు.
3. ప్రతిష్టాత్మక ఖర్చుల కట్టిడి : వెంకట్రావు ఆఫీస్‌లో సహోద్యోగులతో అనవసర ఖర్చులు మానేశాడు. వారాంతపు విందులు తగ్గించి, ఇంట్లోనే కుటుంబంతో సమయం గడిపాడు.

ఈ మార్పులు వెంకట్రావు జీవితంలో గొప్ప ఉపశమనాన్ని ఇచ్చాయి. ఆయన జీతంలో కొంత భాగం నికరంగా పెరగడం మొదలైంది. రెండు సంవత్సరాలలో, ఆయన అప్పుల భారం తగ్గి, కొడుకు చదువుకు కావాల్సిన డబ్బును సంపాదించగలిగాడు.

 

మధ్యతరగతి పేదరికం అనేది అదృశ్యమైన డబ్బుతో కూడిన దొంగ లెక్క కాదని, అది నిర్లక్ష్యం చేసిన అలవాట్ల కారణంగా ఏర్పడిన తీర్చలేని అప్పు అని ఆయన గ్రహించాడు.

కొత్త ఆర్థిక విజయం

వెంకట్రావు మరియు లక్ష్మి తమ పాత కారును అమ్మి, మూర్తి అంకుల్ సూచన మేరకు షేర్ మార్కెట్లలో పెట్టుబడి పెట్టడం మొదలుపెట్టారు. ఆనాడు కారు లోన్ కోసం కట్టిన ఈఎంఐ డబ్బు, ఇప్పుడు వారి కుటుంబ ఆర్థిక భవిష్యత్తును నిర్మించడానికి ఉపయోగపడింది.

 

కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత, వెంకట్రావు తన కొడుకును కాలేజీకి చేర్చడానికి వెళ్ళేటప్పుడు, మూర్తి అంకుల్ పాత సైకిల్‌ను స్ఫూర్తిగా తీసుకుని కొన్న సాధారణ బైక్‌పై వెళ్ళాడు. ఆయన ముఖంలో నిన్నటి ఒత్తిడి లేదు, రేపటి భయం లేదు. ఆయన నిజమైన ‘ఆర్థిక స్వాతంత్ర్యాన్ని‘ పొందాడు.

మంచి జీతం ఉన్నప్పటికీ మధ్యతరగతి పేదరికంలో ఉండటానికి ప్రధాన కారణం ‘ఆదాయం తక్కువ’ కావడం కాదు. జీతం రాగానే ‘ముందు పొదుపు’ చేయకుండా, ముందు ‘ఖర్చులు పెట్టుకుని, మిగిలింది మాత్రమే పొదుపు చేద్దాం’ అనే తప్పుడు ఆర్థిక అలవాటే! ఆదాయంలో కొంత భాగాన్ని ముందుగా పెట్టుబడికి ‘లాక్’ చేస్తే, మీరు అప్పుల ఊబి నుండి బయటపడవచ్చు.

మీరు మీ జీతంలో ముందుగా దేనిని ‘సైకిల్ లాక్’ (పెట్టుబడి) చేస్తున్నారు? లేదా ఏ అనవసరపు ‘లగ్జరీ’ని మీ ఇంటికి రాకుండా అడ్డుకుంటున్నారు?

ఇలాంటి మరిన్ని అనుభవాలు

చదివే ప్రతి కథ ఒక పాఠం, ప్రతి అడుగు ఒక కొత్త ఉత్సాహం; ఆ మజా మిస్ కాకుండా టెలిగ్రామ్‌లో జాయిన్ అవ్వండి!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *