Simple gratitude habit : అపరిచితుడి చివరి మాట

చీకటి కాల్స్, వెలుగులేని జీవితం

హైదరాబాద్‌లోని మాదాపూర్ ఐటీ కారిడార్‌కి దూరంగా, కూకట్‌పల్లిలో ఒక పాత అపార్ట్‌మెంట్, రెండు పడకగదుల అద్దె ఇంటిలో ఉండేవాడు విజయ్ (38). అతని భార్య జ్యోతి, వారి ఏడేళ్ల కుమార్తె అనుష్క. విజయ్ జీవితం చాలా మంది మధ్యతరగతి ఉద్యోగుల మాదిరిగానే స్థిరంగా, సురక్షితంగా ఉన్నట్టు కనిపిస్తుంది. నెలవారీ జీతం వస్తుంది, పిల్లల స్కూల్ ఫీజులు, ఇంటి అద్దె, పాత స్కూటర్ EMI… ఇలా ప్రతీ పైసా లెక్కలో ఉంటుంది. అయితే, వీటన్నిటి మధ్య, చిన్న కృతజ్ఞతా అలవాటు (Simple gratitude habit ) మాత్రం అతని జీవితంలో ఒక కొత్త వెలుగును తీసుకువచ్చే ప్రయత్నంలో ఉంది.

అయితే, విజయ్ చేసే ఉద్యోగం అతడి జీవితాన్ని మిగతా ప్రపంచం నుంచి వేరు చేసింది. అతను పనిచేసేది ఒక ‘ఎమోషనల్ సపోర్ట్ టెలిఫోన్ లైన్‘ లో. రాత్రి 9 గంటల నుంచి తెల్లవారుజామున 6 గంటల వరకు, హెడ్‌సెట్ పెట్టుకుని, తీవ్ర ఒత్తిడిలో, నిరాశలో ఉన్న వేలాది మంది అపరిచితుల ఆవేదనలను, నిస్సత్తువను వినడం అతడి పని. ఇతరుల కన్నీళ్లు, భయాలు, వైఫల్యాలు – ఇవే అతడి నిత్య ప్రపంచం.

విజయ్ నిరంతరం ఒత్తిడితో, అసంతృప్తితో ఉండేవాడు. “నేను నా జీవితాన్ని ఇతరుల విషాదాన్ని వినడానికి మాత్రమే అంకితం చేస్తున్నాను. ఈ చిన్న ఇల్లు, పాత స్కూటర్, ప్రమోషన్ లేని ఈ జీవితం… దీనికి అర్థం లేదు,” అని బాధపడేవాడు. ఇతరులకు సలహాలు ఇచ్చే విజయ్… తన సొంత జీవితాన్ని మెరుగుపరుచుకోలేక, సానుభూతి అలసట (Compassion Fatigue) తో కుమిలిపోయేవాడు. అతని నిరాశ తరచుగా ఇంట్లో చిరాకుకు దారితీసేది. జ్యోతి తన భర్త పడుతున్న మానసిక సంఘర్షణను చూసి, నిస్సహాయంగా ఉండేది.

అపరిచితుడి చివరి మాట

ఒక సోమవారం తెల్లవారుజామున, డ్యూటీలో ఉండగా, విజయ్‌కు ఒక అత్యవసర కాల్ వచ్చింది. అవతలి వ్యక్తి, రమేష్, నిరాశలో కూరుకుపోయి, మాట్లాడటానికి కూడా ఇబ్బంది పడుతున్నాడు.

“నాకు 45 ఏళ్లు. నా లైఫ్‌లో నేను ఏమీ సాధించలేదు. నాకు ఎవరూ లేరు. నాకు దక్కిన దానికి సంతోషంగా ఉండటానికి ఒక్క కారణం కూడా లేదు. నా చుట్టూ ఉన్న చీకటి తప్ప, ధన్యవాదాలు చెప్పడానికి, లేదా దీవించడానికి ఏమీ లేదు,” అంటూ తన ఆవేదన వ్యక్తం చేశాడు రమేష్.

విజయ్ తనకున్న మానసిక శక్తి అంతా ఉపయోగించి, సానుభూతితో, ఆశతో మాట్లాడాడు. “దయచేసి కాల్ కట్ చేయకండి రమేష్ గారు. మీ మాటలు వినడానికి నేను ఉన్నాను,” అని వేడుకున్నాడు.

కానీ, రమేష్ చివరిగా “ధన్యవాదాలు… మీ వాయిస్ విన్నాను, అంతే చాలు,” అని చెప్పి కాల్ కట్ చేశాడు. మరుసటి రోజు ఉదయం, ఆ ప్రాంతంలో జరిగిన ఆత్మహత్య గురించి స్థానిక వార్తాపత్రికలో చదివి, విజయ్ కుప్పకూలిపోయాడు. తన ఉద్యోగ లక్ష్యం నెరవేరలేదనే బాధ, నిస్సహాయత అతణ్ణి తీవ్రంగా వేధించాయి. ‘నేనేందుకు పనికి రాను’ అనే భావన అతనిని చుట్టుముట్టింది.

కొత్త అలవాటు, వింత డైరీ

విషాదంతో, నిద్రలేమితో బాధపడుతున్న విజయ్, తన హెల్ప్‌లైన్ ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఆఫీస్ కంప్యూటర్‌లో రాజీనామా లేఖ రాస్తున్నప్పుడు, జ్యోతి అతని పక్కనే ఒక చిన్న, నీలం రంగు నోట్‌బుక్ ఉంచింది.

“రాజీనామా చెయ్, పర్లేదు. కానీ, నువ్వు ఇతరుల సమస్యలు వింటున్నావు, కానీ నీ సంతోషాన్ని వినడం లేదు. ఇది నీ కోసం కాదు, నీతో మాట్లాడే వారి కోసం,” అంది జ్యోతి.

“ప్రతి రోజు రాత్రి డ్యూటీకి వెళ్లే ముందు, నువ్వు రాత్రి డ్యూటీలో విన్న, ఎవరికీ దొరకని మూడు చిన్న సంతోషాలను రాయి. నీ జీవితం గురించి కాదు, ఇతరుల జీవితాల్లో నువ్వు విన్న చిన్న ఆనందపు క్షణాల గురించి రాయి. ఇది నీ జీవితానికి, నీ ఉద్యోగానికి మధ్య ఉన్న అంతరాన్ని పూరిస్తుంది,” అని సలహా ఇచ్చింది.

విజయ్ ఈ ఆలోచన చాలా వింతగా, అర్థరహితంగా అనిపించినా, భార్య కోసం అంగీకరించాడు. అతను తన జీవితంలో ఏమీ లేదని భావించినా, ఇతరుల జీవితాల్లోని సానుకూల అంశాలను వింటూ రాయడం మొదలుపెట్టాడు.

విజయ్ మొదటి రాత్రి ఎంట్రీలు:

1. చాలా రోజుల తర్వాత, ఆకలి వేసినందుకు సంతోషంగా ఉందని, తినడానికి ఆహారం దొరికిందని ఒక వ్యక్తి పంచుకున్న ఉపశమనం.
2. తన చిన్న కూతురు పడిన చలికి రగ్గు కప్పినందుకు, తండ్రిగా ఒక వృద్ధుడు అనుభూతి చెందిన ఆనందం.
3. తన భర్తకు కంపెనీ ఇచ్చే మెడికల్ ఇన్సూరెన్స్ వల్ల ఆపరేషన్‌కు డబ్బు దొరికిందని ఒక మధ్యతరగతి మహిళ పడిన ఆనందపు మాటలు.

విజయ్ రాసిన ప్రతి వాక్యం, అతని మెదడులోని నిరాశ అనే చీకటి గదిలోకి ఒక చిన్న కాంతి కిరణాన్ని పంపినట్లుగా అనిపించింది.

దొరికిన వాయిస్

కొన్ని వారాల తర్వాత, విజయ్ దృక్పథం మారింది. అతను ఇప్పుడు తన ఉద్యోగాన్ని కేవలం ఒత్తిడిగా చూడటం లేదు; అది వేలాది మందికి ఆఖరి ఆశ, ఒక అవకాశం అని అర్థం చేసుకున్నాడు. అతని నోట్‌బుక్ ‘మ్యూజియం ఆఫ్ స్మాల్ హ్యాపీనెసెస్‘ లాగా మారింది.

ఒక రోజు, తాను రాత్రి విన్న ఆనందపు క్షణాలను రాస్తుండగా, ఆ లిస్ట్‌లో ఆత్మహత్య చేసుకున్న రమేష్ తమ్ముడు సురేష్ వాయిస్ను గుర్తించాడు. సురేష్ నిరాశలో ఉన్నా, అన్న మరణం తర్వాత కృంగిపోకుండా, చిన్న చిన్న విషయాలకే తన సంతోషాన్ని చెప్తూ, ధైర్యంగా జీవితాన్ని కొనసాగిస్తున్నాడు.

విజయ్ డైరీలో సురేష్ వాయిస్‌ని గుర్తించడానికి ఒక కారణం ఉంది. సురేష్ తన అన్న చివరి రోజుల్లో వాడిన ‘కొత్త కాఫీ మగ్’ గురించి మాట్లాడాడు. ఆ మగ్ రమేష్‌కు చాలా ఇష్టమని, దానిని చూస్తూ రమేష్‌ను గుర్తు చేసుకుంటున్నానని చెప్పాడు.

విజయ్, ఆత్మహత్య చేసుకున్న రమేష్ ఫైల్స్ చెక్ చేసి, అతని తమ్ముడు సురేష్ వివరాలు సేకరించి, అతనికి కాల్ చేశాడు. “నేను మీ అన్నగారు చివరిసారిగా మాట్లాడిన హెల్ప్‌లైన్ నుంచి మాట్లాడుతున్నాను,” అన్నాడు.

“మా అన్న… ఆయనకి దేనిపై కృతజ్ఞత ఉండేది కాదు. ఏదీ నచ్చేది కాదు,” అంటూ సురేష్ కన్నీరు పెట్టుకున్నాడు.

విజయ్ తన డైరీలోని, రమేష్ చివరి రోజులకు సంబంధించిన ఎంట్రీలను ఆధారంగా చేసుకుని, సురేష్‌తో మాట్లాడాడు: “మీ అన్న చివరి మాటల్లోనూ మీపై ఉన్న ప్రేమను వదులుకోలేదు. ఆ ప్రేమ ఎంత గొప్ప బహుమతో మీరు గుర్తించాలి. దానికి థాంక్స్ చెప్పండి,” అని చెప్పాడు.

అక్కడ దొరికిన ఆ ఒక్క కాల్ ద్వారా, సురేష్ నిరాశ నుండి బయటపడ్డాడు. అతను తన అన్న చనిపోయినా, ఆఖరి క్షణంలో కూడా తనపై చూపించిన ప్రేమను గుర్తించి, జీవితాన్ని కొనసాగించడానికి నిర్ణయించుకున్నాడు.

దొరికిన జీవితపు విలువ

ఆ సంఘటన తర్వాత, విజయ్ తన ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేయలేదు. తన చిన్న ఇల్లు, పాత స్కూటర్ అతనికి ఇక దరిద్రంగా కనిపించలేదు. ఇతరుల విషాదాలు, నిరాశలతో పోలిస్తే, తనకు దొరికిన జ్యోతి ప్రేమ, అనుష్క నవ్వు, నిద్రించడానికి సురక్షితమైన ఇల్లు, తినడానికి వేడి వేడి భోజనం ఎంత గొప్ప వరమో అతనికి తెలిసింది. అతను తన మధ్యతరగతి జీవితాన్ని చూసి అసంతృప్తి చెందడం మానేశాడు.

అతను ఇప్పుడు హెల్ప్‌లైన్‌లో కేవలం సమస్యలను వినడం లేదు; అతను ఇతరులు పంచుకునే చిన్నపాటి ఆనందాలను, కృతజ్ఞతా క్షణాలను కూడా ఉత్సాహంగా వింటాడు. అతని జీతం మారకపోయినా, అతనిలోని అసంతృప్తి పూర్తిగా పోయింది.

ప్రతి ఉదయం, డ్యూటీ ముగించుకుని ఇంటికొచ్చినప్పుడు, తన నోట్‌బుక్‌ను పక్కన పెట్టుకుని, విజయ్ నవ్వుతూ నిద్రలోకి జారుకుంటాడు. ఆ నోట్‌బుక్, అతను కేవలం ఇతరుల విషాదాన్ని వినే లోన్లీ వాయిస్ కాదు, వేలాది మందికి ఆశను, సంతోషాన్ని అందించే హోప్ వాయిస్ అని నిరూపించింది.

చూడండి! మనమంతా ఒక భయంకరమైన భ్రమలో జీవిస్తున్నాము. మనకు దొరకని పెద్ద కారు, ఖరీదైన ఇల్లు, లేదా మిస్సైన ప్రమోషన్ గురించే నిరంతరం గోల చేస్తూ, ఆ ఆవేదనతో మనలో మనం కుమిలిపోతున్నాము. కానీ, మన కళ్ల ముందున్న చీకటి తెరను తొలగిస్తే, ఒక భయంకరమైన సత్యం బయటపడుతుంది: మనకి దొరికిన స్థిరమైన జీతం, రాత్రిపూట ప్రశాంతంగా నిద్రపోయే అవకాశం, మన కుటుంబం— ఈ సాధారణ జీవితం ఇంకా అంధకారంలో ఉన్న కోట్లాది మందికి చేరుకోలేని కల. మనకు దొరికిన ఈ ‘కలల జీవితాన్ని’ విలువైన బహుమతిగా భావించాలి. మనం లేని వాటి గురించి ఏడ్వడం ఆపి, ఉన్న వాటికి ధన్యవాదాలు చెప్పడం నేర్చుకోవాలి. ఎందుకంటే, మనల్ని అసంతృప్తి అనే నిస్సత్తువ నుంచి కాపాడే ఏకైక శక్తి, మన సరళమైన కృతజ్ఞతా అలవాటే!

❓ మీ కోసం ప్రశ్న

ప్రపంచంలోని కష్టాలను చూసిన తర్వాత కూడా, మీ జీవితంలో మీరు నిత్యం ఫిర్యాదు చేసే ఆ ఒక్క చిన్న విషయం ఏమిటి? ఆ ఫిర్యాదును ఆపి, ఈరోజే ధన్యవాదాలు చెప్పడానికి మీరు ఎంచుకునే మూడు సరళమైన బహుమతులు ఏమిటి?