passive income story : కిరణ్ ఆరని ఆశ

హైదరాబాద్‌లోని అమీర్‌పేట్ గల్లీల్లో ఒక చిన్న అపార్ట్‌మెంట్.. అది గది అనడం కంటే ‘కాంక్రీట్ డబ్బా‘ అనడం కరెక్ట్ ఏమో! ఏసీ లేని ఆ ఇరుకు గదిలో, టేబుల్ ఫ్యాన్ విసురుతున్న వేడి గాలికి కిరణ్ (28) ముఖం మీద చెమట బిందువులు ముత్యాల్లా మెరుస్తున్నాయి. లాప్‌టాప్ స్క్రీన్ వెలుతురు అతని కళ్లలో అలసటను స్పష్టంగా చూపిస్తోంది. సరిగ్గా రాత్రి ఒంటి గంట అయ్యింది. నిశ్శబ్దంగా ఉన్న ఆ గదిలో మొబైల్ వైబ్రేషన్ ఒక్కసారిగా గుండె వేగాన్ని పెంచింది. ఆఫీస్ మేనేజర్ నుండి మెయిల్— “కిరణ్, క్లైంట్ అర్జెంట్‌గా అడుగుతున్నాడు, రేపు ఉదయం 7 గంటలకల్లా రిపోర్ట్ నా టేబుల్ మీద ఉండాలి.” ఇది అతని పాసివ్ ఇన్కమ్ కథ (Passive Income Story).

కిరణ్ ఒక్కసారిగా నిట్టూర్చాడు. ఆ నిట్టూర్పులో ఒక రకమైన నిస్సహాయత ఉంది. అసలే ఇది హైదరాబాద్.. ఉదయం లేచింది మొదలు ట్రాఫిక్ సిగ్నల్స్ దగ్గర గంటల తరబడి వేచి చూడటం, ఆ పొగ, దుమ్ము, వాహనాల హారన్ల గోల.. ఇవన్నీ భరించి ఆఫీస్‌కు వెళ్తే, అక్కడ రోబోలా మారాల్సిన పరిస్థితి. లాప్‌టాప్ అనేది ఒక డిజిటల్ బేడీలా అతని చేతులకు తగిలించబడింది.

కిరణ్ కళ్లు మూసుకుంటే.. అతని మనసు తన స్వగ్రామమైన కోనసీమలోని పచ్చని పల్లెటూరికి వెళ్ళిపోతుంది. అక్కడ పొలాల గట్ల మీద నడుస్తుంటే వచ్చే ఆ మట్టి వాసన, కాలువ గట్టున కూర్చుంటే వీచే చల్లని గాలి, కలుషితం లేని ఆ స్వచ్ఛమైన ఆకాశం.. ఆ జీవితం వేరు. కానీ ఇప్పుడు, ఈ కలుషితమైన నగరంలో, రోబోటిక్ జీవితంలో అతను ఒక బందీ. రోజువారీ ఖర్చులు, పెరగని జీతం, తీరని బాధ్యతలు అతన్ని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి.

యూట్యూబ్‌లో ఎవరైనా “Financial Freedom” (ఆర్థిక స్వాతంత్ర్యం) గురించి మాట్లాడుతుంటే కిరణ్‌కు తన జీవితం మీద ఒక రకమైన విరక్తి పుడుతుంది. “ప్రశాంతంగా తన పల్లెటూరికి వెళ్ళిపోయి, అక్కడే ఏదైనా చేసుకుంటూ బతకాలి” అనే కోరిక రోజురోజుకూ బలపడుతోంది. కానీ ఆ ఊరికి వెళ్లాలన్నా, ఈ సాఫ్ట్‌వేర్ సంకెళ్లు తెంచుకోవాలన్నా అతనికి కావాల్సింది పాసివ్ ఇన్కమ్ (Passive Income). ఆ ఒక్క ఆశే అతన్ని నిద్రపోనివ్వకుండా చేస్తోంది.