(Road Safety) మీ ప్రాణం కంటే 2 నిమిషాలు ఎక్కువనా?

సిగ్నల్ ఇంకా ఎరుపు రంగులోనే ఉంది, కానీ వెనుక నుంచి ఒక కారు హారన్ హోరు.. పక్కనే రేస్ కి సిద్ధమైనట్టుగా ఒక బైక్ గర్జన! సరిగ్గా ఐదు సెకన్ల ముందు వాళ్ళు చేసిన ఆ సాహసం, ఒక నిండు ప్రాణాన్ని గాలిలో దీపంలా మారుస్తుందని ఎవరూ ఊహించలేదు. (Road Safety)

ప్రతిరోజూ ఉదయం ఆఫీసుకి బయలుదేరడం అంటే.. ఒక చిన్నపాటి యుద్ధానికి వెళ్లడమే. నా పాత బైక్ మీద హెల్మెట్ పెట్టుకుని, అద్దాలు సరిచేసుకుని రోడ్డు మీదకు వస్తే, చుట్టూ ఉన్న లోకం చూసి ఒక్కోసారి అనిపిస్తుంది—మనం రోడ్డు మీద ఉన్నామా లేక ఏదైనా వీడియో గేమ్‌లో ఉన్నామా? అని.

నా పేరు రవి. ఒక ప్రైవేట్ కంపెనీలో ఉద్యోగం. నా భార్య, ఏడేళ్ల కొడుకు.. ఇది నా చిన్న ప్రపంచం. నెలంతా కష్టపడితే వచ్చే జీతంతో ఇంటి అద్దెలు, స్కూల్ ఫీజులు పోగా మిగిలిన దాంతో జాగ్రత్తగా నెట్టుకొచ్చే మనిషిని. అందుకే నాకు ప్రాణం కంటే నా క్షేమం, నా బైక్ క్షేమమే ముఖ్యం. కానీ, మనం ఎంత జాగ్రత్తగా ఉన్నా, ఎదుటివాడు ‘యముడికి డూప్లికేట్’లా వస్తే ఏం చేయగలం?

ఆ సోమవారం ఉదయం...

ఆరోజు సోమవారం. ఆఫీసులో ముఖ్యమైన మీటింగ్ ఉంది, బాబుకి స్కూల్లో ఎగ్జామ్. టైంకి వెళ్లాలని కొంచెం తొందరగానే బయలుదేరాం. నేను హెల్మెట్ పెట్టుకున్నాను, నా భార్యకు కూడా హెల్మెట్ అలవాటు చేశాను. ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ దగ్గర ఆగడం నాకు చాలా ఇష్టం. ఎందుకంటే, ఆ 60 సెకన్ల ఆగుడు మన జీవితాన్ని మరో 60 ఏళ్లు పొడిగిస్తుందని నా నమ్మకం.

కానీ నా పక్కనే ఉన్న ఒక కుర్రాడు.. కాళ్ళకి చెప్పులు లేవు కానీ చేతిలో మాత్రం లక్షల విలువైన బైక్. సిగ్నల్ ఇంకా ఎరుపు రంగులోనే ఉంది. కానీ వాడు రేస్ కార్ డ్రైవర్ లాగా ఇంజిన్ సౌండ్ చేస్తూ ఎప్పుడెప్పుడు దూకుదామా అని చూస్తున్నాడు. పక్కనే ఉన్న ఒక పెద్దాయన తన మనవరాలిని స్కూల్ కి తీసుకెళ్తున్నారు. పాపం ఆయన చాలా నెమ్మదిగా వెళ్తున్నారు.

అప్పుడే జరిగింది ఆ వింత!

సిగ్నల్ పడటానికి ఇంకా 5 సెకన్లు ఉండగానే, వెనుక నుంచి ఒక పెద్ద కారు హారన్ కొడుతూ మీదకు వచ్చేస్తోంది. ఆ కారు డ్రైవర్ కి బహుశా ఇంట్లో పాలు పొంగిపోతున్నాయేమో లేక దేశాన్ని కాపాడే అర్జెంట్ పని ఉందో తెలీదు కానీ, ఊపిరి సలపనివ్వకుండా హారన్ కొడుతున్నాడు. నేను ఆగమని సైగ చేసినా వినలేదు.

సిగ్నల్ జంపింగ్...

సరిగ్గా సిగ్నల్ గ్రీన్ అవ్వగానే ఆ కారు వాడు, ఆ బైక్ కుర్రాడు కలిసి జెట్ స్పీడ్ లో దూసుకెళ్లారు. కానీ వంద మీటర్ల దూరంలో ఒక మలుపు ఉంది. అక్కడ ఇండీకేటర్ వేయకుండా ఒకాయన సడన్‌గా లెఫ్ట్ కి తిరిగేశాడు. ఇంకేముంది?

ఆ కారు వాడు సడన్ బ్రేక్ వేశాడు. ఆ బైక్ కుర్రాడు వెళ్లి కారు వెనుక భాగాన్ని బలంగా ఢీకొన్నాడు. అదృష్టవశాత్తూ ఎవరికీ ప్రాణాపాయం కలగలేదు కానీ, రోడ్డు మధ్యలో ఒక పెద్ద గొడవ మొదలైంది. “ఇండీకేటర్ వేయవా?” అని ఒకడు, “అంత స్పీడ్ గా ఎందుకు వస్తావ్?” అని ఇంకొకడు. తప్పు ఎవరిదో అందరికీ తెలుసు, కానీ ఎవరూ ఒప్పుకోరు. మనం మాత్రం వెనుక నుంచి చూస్తూ “అబ్బా! వీళ్ల వల్ల మనకు లేట్ అవుతోంది” అని సర్దుకుపోతాం. మన దైనందిన జీవితాల్లో ఇలాంటి సీన్లు కామన్ అయిపోయాయి కదా!

ఆ ఫోన్ కాల్

నేను ఆఫీసుకి చేరుకున్నాక ఒక చేదు వార్త విన్నాను. నా సహోద్యోగి శ్రీధర్ ఆస్పత్రిలో ఉన్నాడట. శ్రీధర్ చాలా పద్ధతిగా డ్రైవ్ చేసే వ్యక్తి. ఎప్పుడూ రూల్స్ అతిక్రమించడు. మరి తనకెలా అయ్యింది?

సాయంత్రం వెళ్లి చూస్తే తెలిసింది. శ్రీధర్ బైక్ మీద వస్తుంటే, ఎదురుగా ఒకాయన రాంగ్ రూట్ లో వస్తూ, ఫోన్ మాట్లాడుతూ శ్రీధర్ ని బలంగా గుద్దేశాడు. శ్రీధర్ హెల్మెట్ పెట్టుకున్నాడు కాబట్టి తలకి ఏం కాలేదు, కానీ కాలు విరిగింది. ఇప్పుడు ఆరు నెలలు బెడ్ రెస్ట్.

శ్రీధర్ పరిస్థితి ఆలోచిస్తే నాకే భయం వేసింది. శ్రీధర్ ఇంటికి ఏకైక ఆధారం. ఇప్పుడు ఆరు నెలలు జీతం రాదు. ఆస్పత్రి ఖర్చులు, ఇంటి ఖర్చులు.. ఎలా? తప్పు చేసింది ఎవరో, శిక్ష అనుభవిస్తోంది మాత్రం ఈ సామాన్య కుటుంబం. మన తప్పు లేకపోయినా, వేరే వాడి నిర్లక్ష్యానికి మనం మూల్యం చెల్లించాలా?

రోడ్డు మీద మనం చూసే 'వింత జంతువులు'

రోడ్డు మీద ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు నాకు కొన్ని రకాల మనుషులు కనిపిస్తారు, వీళ్ళని చూస్తే నవ్వాలో ఏడవాలో అర్థం కాదు:

1. ఇండీకేటర్ శత్రువులు: వీళ్ళు ఎడమకి తిరుగుతారో, కుడికి తిరుగుతారో కేవలం దేవుడికి, వాళ్లకి మాత్రమే తెలుసు. సడన్ గా మలుపు తిరుగుతారు, మనం బ్రేక్ వేయకపోతే అంతే సంగతులు.
2. హెల్మెట్ స్టైలిష్ లు: హెల్మెట్ ని తలకి పెట్టుకోరు, బైక్ హ్యాండిల్ కి తగిలిస్తారు. బహుశా వాళ్ల తల కంటే బైక్ హ్యాండిల్ కే రక్షణ అవసరం అనుకుంటారేమో!
3. రాంగ్ రూట్ రాజులు: కిలోమీటర్ దూరం వెళ్లడం ఇష్టం లేక, ప్రాణాలకు తెగించి రాంగ్ రూట్ లో వస్తారు. ఎదురుగా వచ్చేవాడు చచ్చినా పర్లేదు, వీళ్లకి ఒక నిమిషం సేవ్ అవ్వాలి.
4. ఫోన్ ప్రేమికులు: భుజానికి, చెవికి మధ్య ఫోన్ ని పెట్టి క్రాస్ గా డ్రైవ్ చేస్తూ లోకమంతా మాట్లాడేస్తుంటారు. వీళ్లకి రోడ్డు కంటే సంభాషణే ముఖ్యం.

ఈ ‘వింతలు’ చూసినప్పుడు భయం వేస్తుంది. ఎందుకంటే ఆ నిర్లక్ష్యం వెనుక ఒక నిండు ప్రాణం, ఒక కుటుంబం ఉంది.

అసలు ప్లాన్ ఎక్కడ తప్పుతోంది?

మనం జీవితంలో ఎంతో ప్లాన్ చేస్తాం. పిల్లల చదువులకి, భవిష్యత్తుకి ఎంతో కష్టపడతాం. కానీ రోడ్డు మీద వెళ్లే ఆ 30 నిమిషాల ప్రయాణం గురించి ఎందుకు అశ్రద్ధ చేస్తాం?

ఒక చిన్న యాక్సిడెంట్ జరిగితే..

* ఆస్పత్రి బిల్లులు మన పొదుపు మొత్తాన్ని మింగేస్తాయి.
* ఆఫీస్ కి సెలవు పెడితే జీతం ఉండదు.
* ప్రాణం పోతే ఆ కుటుంబం పరిస్థితి ఏంటి?

ఇవన్నీ తెలిసి కూడా మనం ఎందుకు రూల్స్ బ్రేక్ చేస్తాం? “నాకేం కాదులే” అనే అతి విశ్వాసమే మన కొంప ముంచుతోంది.

పరిష్కారం మన దగ్గరే ఉంది!

ఈ కథలో విలన్ ఎవరో తెలుసా? ట్రాఫిక్ పోలీస్ కాదు, ప్రభుత్వం కాదు.. మనలోనే ఉన్న ‘నిర్లక్ష్యం‘.

మనం మారాలి. ఎదుటివాడు రాంగ్ రూట్ లో వస్తున్నాడని మనం కూడా వెళ్తే, వాడికీ మనకీ తేడా ఏముంది? ఒక నిమిషం లేట్ అయితే పర్లేదు, కానీ అసలు గమ్యం చేరకపోతేనే ప్రమాదం.

నా అనుభవంతో చెబుతున్నాను:

* హెల్మెట్/సీట్ బెల్ట్: ఇది పోలీసుల కోసం కాదు, మీ ఇంట్లో మీ కోసం ఎదురుచూసే మీ వాళ్ళ కోసం.
* సిగ్నల్ గౌరవించండి: ఆ ఎరుపు రంగు రక్తం కంటే మెరుగైనది.
* ఓపిక: రోడ్డు మీద వేగం కాదు, వివేకం చూపించండి.

ప్రతిరోజూ ప్రయాణం ఒక సవాలుగా మారుతోంది. ఆ కష్టాన్ని రోడ్డు ప్రమాదాలతో మరింత భయంకరంగా మార్చుకోకండి.

చివరగా నాదొక చిన్న ప్రశ్న:

“మీరు రోడ్డు మీద సేవ్ చేయాలనుకుంటున్న ఆ రెండు నిమిషాల సమయం.. మీ ప్రాణం కంటే విలువైనదా? ఒక్కసారి ప్రశాంతంగా ఆలోచించండి!”

మీరేమంటారు? మీకూ ఇలాంటి అనుభవాలు ఎదురయ్యాయా? కామెంట్స్ లో చెప్పండి. మనమందరం కలిసి మన రోడ్లని సురక్షితంగా మార్చుకుందాం.