50 లక్షలు వచ్చినా… మారలేదు మనస్తత్వం! (middle class mindset)

మన కథానాయకుడు సుధాకర్. వయసు 38. హైదరాబాదులోని ఒక పాత సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీలో (software company) ప్రాజెక్ట్ సపోర్ట్ టీమ్‌లో (project report team) పనిచేస్తుంటారు. ఇరవై ఏళ్లుగా ఒకే కంపెనీ, ఒకే జీతం శ్రేణి. ఉద్యోగం స్థిరం, జీతం స్థిరం, ఇంట్లో పప్పు-ఉప్పు స్థిరం. ఈ స్థిరత్వమే సుధాకర్ గారి జీవితానికి కేంద్రం.

సుధాకర్ గారు ‘లేమి మనస్తత్వం’ (Scarcity Mindset) తో జీవిస్తారు. అంటే, డబ్బు ఉన్నా, రేపటికి లేకపోతుందేమో అనే భయం. ఆయన జేబులో ₹1000 ఉన్నా, ఆ ₹1000లో ₹500 ఖర్చు పెడితే, రేపు ₹500 ఎలా మిగులుతుంది అనే ఆలోచనే ఆయన్ని తినేసేది.

ఆయన భార్య, శ్రీదేవి. ఆమె ఆయన్ని ముద్దుగా “బడ్జెట్ మాంత్రికుడు” అని పిలుస్తుంది. ఇంటి ఖర్చులను చిటికెలో కంట్రోల్ చేయడంలో సుధాకర్ గారిని మించినవారు లేరు. ఉదాహరణకు, ఎప్పుడైనా ఇంట్లో ఫ్రిజ్ రిపేర్‌కి వస్తే, కొత్త ఫ్రిజ్ కొనే ఆలోచన రాదు. “దాని వైర్లన్నీ విప్పి, ఓ పది నిమిషాలు దేవుడికి దండం పెట్టుకుంటే, అదే రిపేర్ అవుతుంది,” అని నమ్మేవారు. ఒకవేళ కాకపోయినా, పాత రిపేర్ షాప్ వ్యక్తిని వెతికి, అతి తక్కువ ఖర్చుతో రిపేర్ చేయించేవారు. కొత్తగా కొంటే వచ్చే రిస్క్ కంటే, పాతది కష్టపడి మెయింటెయిన్ చేయడం సురక్షితమని ఆయన నమ్మకం.

ఆయన కొడుకు సాయి. 10వ తరగతి చదువుతున్నాడు. సాయిని ఒక మంచి ఇంటర్నేషనల్ స్కూల్లో చేర్చాలని శ్రీదేవి కోరిక. “సాయి టాలెంట్ గురించి ఆలోచించండి. వాడికి మంచి విద్య అవసరం,” అని అడిగితే, సుధాకర్ గారి క్లాసిక్ రిప్లై: “చూడు శ్రీదేవి! మనం చదివిన స్కూల్ ఏం బాలేదా? గొప్పోళ్లు మన స్కూల్లో చదవలేదు, కానీ చదువుకున్నాం కదా? మనకు వచ్చే జీతానికి, పక్కింటాయన కొడుకు చదివే స్కూల్ అవసరమా? ఉన్న దానిలో సర్దుకుపోవాలి.”