Diabetes & Family Health: రాఘవయ్య తీపి కుట్ర!

హైదరాబాద్‌లోని ఒక చిన్న కాలనీ. అక్కడ రాఘవయ్య గారు అంటే తెలియని వారు ఉండరు. 55 ఏళ్ల వయసు, రిటైర్మెంట్‌కు దగ్గరగా ఉన్న ఒక బ్యాంకు ఉద్యోగి. ఆయన స్వభావం ఎంత మృదువైనదంటే, రోడ్డు మీద వెళ్లే చీమకు కూడా హాని చేయరు. కానీ ఆయన అమాయకత్వమే ఆయన చుట్టూ ఉన్నవాళ్లకు ఒక పెట్టుబడిగా మారింది.

రాఘవయ్య గారికి రెండేళ్ల క్రితం షుగర్ (Diabetes) ఉందని తెలిసింది. అప్పటి నుండి ఆయన జీవితం మారిపోయింది. ఇంట్లో భార్య భానుమతి, కోడలు జ్యోతి చెప్పేదే వేదం. “మావయ్యా, మీకు షుగర్ ఎక్కువైంది, అది తింటే కాళ్ళు మొద్దుబారిపోతాయి, ఇది తింటే కళ్ళు పోతాయి” అని రోజూ భయపెడుతుండేవారు. అమాయకపు రాఘవయ్య గారు వారు పెట్టిన గడ్డి తింటూ, వారు ఇచ్చిన కషాయాలు తాగుతూ కాలం వెళ్లదీస్తున్నారు.

ఒక ఆదివారం ఉదయం, రాఘవయ్య గారు కిటికీలోంచి బయట పక్కింటి కుర్రాడు తింటున్న వేడి వేడి జిలేబీని చూసి నోరు ఊరించుకుంటున్నారు. అప్పుడే లోపలికి వచ్చిన కోడలు జ్యోతి, “మావయ్యా! ఆ జిలేబీని చూడటం కూడా మీకు పాపమే. మీ షుగర్ లెవల్స్ మొన్న టెస్టులో 350 వచ్చాయి. ఒక్క ముక్క తిన్నా మీరు కోమాలోకి వెళ్ళిపోతారు” అని హెచ్చరించింది. రాఘవయ్య గారు నిట్టూర్చి తన చేతిలో ఉన్న చప్పటి రాగి జావను తాగడం మొదలుపెట్టారు.

నిజానికి ఇక్కడ అసలు కథ వేరే ఉంది. రాఘవయ్య గారి పేరు మీద పట్నం శివార్లలో ఒక రెండు ఎకరాల పొలం ఉంది. దాని విలువ ఇప్పుడు కోట్లల్లో ఉంది. ఆ ఆస్తిని ఎలాగైనా తమ పేరు మీద రాయించుకోవాలని భానుమతి, జ్యోతి ప్లాన్ వేశారు. దానికి తోడు, రాఘవయ్య గారి దూరపు బంధువు రాజశేఖర్ ఈ కుట్రకు మాస్టర్ మైండ్. రాజశేఖర్ ఊళ్ళో రియల్ ఎస్టేట్ బ్రోకర్. రాఘవయ్య గారు అమాయకంగా సంతకం పెడితే, ఆ పొలాన్ని అమ్మేసి అందరూ వాటాలు పంచుకోవాలని వారి వ్యూహం.

జ్యోతి మెడికల్ షాపులో పనిచేసిన అనుభవంతో, రాఘవయ్య గారు వాడే షుగర్ టెస్టింగ్ మిషన్ (గ్లూకోమీటర్) ని ట్యాంపర్ చేసింది. ఆయన రక్తంలో చక్కెర శాతం నార్మల్‌గా ఉన్నా, ఆ మిషన్ ఎప్పుడూ 300 పైనే చూపిస్తుంది. దాన్ని చూసి రాఘవయ్య గారు తన ఆరోగ్యం పాడైపోతుందని మానసికంగా కుంగిపోయారు.

ఒకరోజు రాఘవయ్య గారి మేనకోడలు అనిత ఇంటికి వచ్చింది. ఆమె నగరంలో ఒక పేరున్న డాక్టర్. మావయ్య ముఖం చూడగానే ఆమెకు ఏదో తేడా కొట్టింది. మనిషి నీరసంగా ఉన్నాడు కానీ, డయాబెటిక్ పేషెంట్‌లో ఉండాల్సిన ఆ ‘సిక్ లుక్‘ లేదు. పైగా, జ్యోతి గబగబా మావయ్యకు ఇంజెక్షన్ ఇస్తుంటే అనిత గమనించింది. ఆ బాటిల్ మీద లేబుల్ తీసేసి ఉంది.

“ఏంటమ్మా జ్యోతి, లేబుల్ లేని మందు ఇస్తున్నావ్?” అని అనిత అడిగింది.

జ్యోతి ఒక్క క్షణం తడబడి, “అది ఆయుర్వేదిక్ డాక్టర్ గారు స్పెషల్‌గా తయారు చేయించిన ఇన్సులిన్” అని కవర్ చేసింది. అనితకు అనుమానం బలపడింది. కానీ ఇప్పుడు బయటపడితే వీళ్ళు జాగ్రత్త పడిపోతారు అని భావించి, తను కూడా ఒక డ్రామా మొదలుపెట్టింది.

మర్నాడు రాజశేఖర్ ఇంటికి వచ్చాడు. చేతిలో కొన్ని డాక్యుమెంట్లు ఉన్నాయి. “రాఘవన్నా, నీ ఆరోగ్యం చూస్తుంటే నాకు భయమేస్తోంది. నీ తర్వాత ఆ పొలం గొడవలు కాకూడదు అంటే, ఇప్పుడే దాన్ని అమ్మేసి నీ ట్రీట్‌మెంట్ కోసం కొంత డబ్బు బ్యాంకులో వేద్దాం. మిగిలినది మీ వాళ్లకి ఇచ్చేద్దాం. ఇక్కడ సంతకం పెట్టు” అని నమ్మబలికాడు.

రాఘవయ్య గారు పెన్ తీసుకోబోతుంటే, అనిత మధ్యలో దూరింది. “మావయ్యా, ఒక్క నిమిషం. ఆ సంతకం పెట్టే ముందు నేను తెచ్చిన ఈ కొత్త మిషన్‌తో ఒక్కసారి టెస్ట్ చేద్దాం” అని తన వెంట తెచ్చిన అత్యాధునిక గ్లూకోమీటర్ బయటకు తీసింది.

జ్యోతి వెంటనే కంగారు పడుతూ, “వద్దు వద్దు, ఇప్పుడే కదా మావయ్య టిఫిన్ చేశారు, రీడింగ్ తప్పు వస్తుంది” అంది.
“పర్లేదు జ్యోతి, ఇది కొత్త టెక్నాలజీ, తిన్నాక కూడా కరెక్ట్‌గా చూపిస్తుంది” అంటూ అనిత బలవంతంగా రాఘవయ్య వేలిని గుచ్చి పరీక్ష చేసింది.

రిజల్ట్ వచ్చింది: 90 mg/dL.

రాఘవయ్య గారు ఆశ్చర్యపోయారు. “అదేంటి అనితా, ఇందాక జ్యోతి టెస్ట్ చేస్తే 380 వచ్చింది కదా?” అని అడిగారు.
అనిత నవ్వి, “మావయ్యా, మిషన్ తప్పు కాదు… దాన్ని వాడే మనసులే తప్పు” అంది. అనిత వెంటనే తన ఫోన్ తీసి ఒక వీడియో ప్లే చేసింది. అందులో జ్యోతి మరియు భానుమతి కలిసి ఇన్సులిన్ బాటిల్‌లో చక్కెర నీళ్లు నింపడం, మిషన్‌ను సెట్ చేయడం రికార్డ్ అయి ఉన్నాయి. అనిత తన మావయ్య గదిలో చిన్న స్పై కెమెరా పెట్టి ఈ నిజం కనిపెట్టింది.

అప్పుడు రాజశేఖర్ కల్పించుకుని, “ఇదంతా అబద్ధం, ఈ పిల్ల ఏదో మాయ చేస్తోంది” అని అరిచాడు.
కానీ అనిత అంతటితో ఆగలేదు. “రాజశేఖర్ గారూ, మీరు తెచ్చిన ఈ పేపర్లు కేవలం పొలం అమ్మకానికి సంబంధించినవి మాత్రమే కాదు… రాఘవయ్య గారికి ‘మెంటల్ బ్యాలెన్స్’ లేదని, అందుకే ఈ ఆస్తిని మీరు మేనేజ్ చేస్తారని రాసి ఉంది. ఇది ఫోర్జరీ కేస్ అవుతుంది తెలుసా?” అని నిలదీసింది.

భానుమతి భయంతో వణికిపోతూ, “లేదమ్మా.. మేమంతా ఆయన కోసమే చేశాం” అని ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
రాఘవయ్య గారు ఒక్కసారిగా నిలబడ్డారు. ఆయన కళ్ళలో ఇప్పుడు అమాయకత్వం లేదు, ఒక రకమైన నిశ్చయత ఉంది.

“భానుమతీ, నీకు ఆస్తి కావాలంటే అడిగితే ఇచ్చేవాడిని కదా? దాని కోసం నా ప్రాణాలతో ఆడుకుంటావా? జ్యోతి, నిన్ను మా ఇంటి మహాలక్ష్మి అనుకున్నాను, కానీ నువ్వు ఇంత పని చేస్తావా?” అని ఆవేదనతో అడిగారు.

రాజశేఖర్ మెల్లగా జారుకోవాలని చూస్తుంటే, పోలీసులు ఎంట్రీ ఇచ్చారు. అనిత ముందే ఇన్ఫర్మేషన్ ఇచ్చింది. పోలీసులు వారిని తీసుకెళ్తుంటే, రాఘవయ్య గారు ఆపారు. “వద్దు అనితా, వీళ్ళు తప్పు చేశారు నిజమే. కానీ వీళ్ళని జైలుకి పంపిస్తే ఆ చేదు కూడా నాకే మిగులుతుంది. రాజశేఖర్ ని పంపించండి, కానీ వీళ్ళని వదిలేయండి” అన్నారు.

అయితే రాఘవయ్య గారు ఒక కండిషన్ పెట్టారు. “ఈ రోజు నుండి ఈ ఇంటి బాధ్యత, ఆస్తి బాధ్యత అనిత చూసుకుంటుంది. నేను ఏది తినాలో, ఏ మందు వాడాలో ఆమె నిర్ణయిస్తుంది. మీకు కేవలం ఉండటానికి ఇల్లు, తినడానికి తిండి మాత్రమే దొరుకుతాయి. ఆస్తిలో చిల్లిగవ్వ కూడా దక్కదు” అని గట్టిగా చెప్పారు.

ఆ రోజు నుండి రాఘవయ్య గారి జీవితంలో ఒక కొత్త వెలుగు వచ్చింది. అనిత పర్యవేక్షణలో ఆయన సరైన తిండి, చిన్నపాటి వ్యాయామం మొదలుపెట్టారు. ఆశ్చర్యకరంగా ఆయన షుగర్ లెవల్స్ కంట్రోల్‌లోకి వచ్చాయి. ఆయన ఇప్పుడు చాలా ఆరోగ్యంగా, ఉల్లాసంగా ఉన్నారు.

మధ్యతరగతి జీవితాల్లో ఆరోగ్యం కంటే ఆస్తి మీద ఆశ పెరిగినప్పుడు ఇలాంటి ‘తీపి’ కుట్రలు ఎన్నో జరుగుతుంటాయి. కానీ వాటిని ఎదుర్కోవడానికి ధైర్యం, కొంచెం తెలివితేటలు ఉంటే ఏ వ్యాధినైనా, ఏ శత్రువునైనా జయించవచ్చు.

డయాబెటిస్ అనేది కేవలం ఒక శారీరక వ్యాధి మాత్రమే కాదు, అది మన క్రమశిక్షణను పరీక్షించే ఒక జీవనశైలి. అయితే లోకంలో అందరూ ఒకేలా ఉండరు; కొందరు మన ఆరోగ్యం పట్ల ఎంతో ప్రేమను, శ్రద్ధను చూపిస్తూ కంటికి రెప్పలా కాపాడుకుంటారు. కానీ మరికొందరు మాత్రం ఇదే కథలో లాగా, మన బలహీనతను ఆసరాగా చేసుకుని, మనల్ని భయపెట్టి స్వార్థం కోసం వాడుకోవాలని చూస్తారు. అందుకే, ఆరోగ్యం విషయంలో అతిగా భయపడకుండా, సొంత మనుషులైనా సరే ఎవరినో గుడ్డిగా నమ్మకుండా, ఎప్పటికప్పుడు సరైన వైద్యులను సంప్రదించి వాస్తవాలను తెలుసుకోవడం చాలా ముఖ్యం.

మీ అభిప్రాయం ఏంటి?

రాఘవయ్య గారు తన కుటుంబాన్ని క్షమించి ఇంట్లోనే ఉంచుకోవడం సరైన నిర్ణయమేనా? లేక వారిని జైలుకు పంపించి ఉండాల్సిందా? మీ అభిప్రాయాన్ని కామెంట్ రూపంలో తెలపండి!