The Organic Obsession : ఆరోగ్యం కోసం ఆరాటమా? లేక అప్పుల ఊబిలో పోరాటమా?

ఆ రాత్రి పన్నెండు గంటలు దాటినా మాధవ్ కళ్లలో నిద్ర లేదు. ల్యాప్‌టాప్ వెలుతురులో అతని ముఖం పాలిపోయి కనిపిస్తోంది. పక్కనే రమ్య ఫోన్ స్క్రోల్ చేస్తూ ఉంది. ఆమె మొహం మీద ఒక రకమైన ఆందోళన.

“మాధవ్, వింటున్నావా? ఆ ఇన్ ఫ్లుయెన్సర్ చెప్పింది నిజమేనేమో.. మనం వాడుతున్న ఆ ప్లాస్టిక్ వాటర్ బాటిల్స్ వల్లే నీకు ఈ మధ్య జుట్టు ఊడిపోతోంది,” అంది రమ్య, తన చేతిలోని ఫోన్ చూపిస్తూ.

మాధవ్ విసుగ్గా ల్యాప్‌టాప్ మూసేశాడు. “రమ్య, ఇప్పటికే కిచెన్ మొత్తం మార్చేశావు. ఆ రాగి బిందెలు, మట్టి పాత్రలు.. వాటిని తోమలేక నువ్వు, ఆ బిల్లులు కట్టలేక నేను చస్తున్నాం. ఇంకా ఏంటి?”

రమ్య కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. “నేను మన ఆరోగ్యం కోసమే కదా చేస్తున్నాను? మన పక్కింటి శృతి వాళ్లు మొత్తం ‘జీరో వేస్ట్’ లైఫ్ స్టైల్ కి మారిపోయారు. వాళ్లు వాడేది లీటర్ ఎనిమిది వందల రూపాయల ఆవు నెయ్యి. అందుకే వాళ్ల బాబు అంత యాక్టివ్ గా ఉన్నాడు.”

మాధవ్ నిట్టూర్చాడు. అతని బ్యాంక్ అకౌంట్ లో బ్యాలెన్స్ చూస్తే భయం వేస్తోంది. కానీ రమ్య మాటలు అతనిలో ఒక రకమైన అపరాధ భావాన్ని (Guilt) పెంచుతున్నాయి. ‘మంచి తండ్రిని కానా? పెళ్లాం ఆరోగ్యం మీద శ్రద్ధ లేని భర్తనా?’ అన్న ఆలోచన అతన్ని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది.

మర్నాడు ఇంటికి ఒక పెద్ద పార్శిల్ వచ్చింది. అందులో ఏముందో చూసి మాధవ్ షాక్ అయ్యాడు. అది ఒక ‘ఓజోన్ ప్యూరిఫైయర్’. కూరగాయల మీద ఉన్న కెమికల్స్ కడగడానికి అదట. దాని ధర పాతిక వేలు.

“రమ్య, ఇది అవసరమా?” అని అడగబోయి ఆగిపోయాడు. ఎందుకంటే రమ్య ముఖంలో ఒక వింతైన మెరుపు ఉంది. అది ఆరోగ్యం వల్ల వచ్చిన మెరుపు కాదు, ‘మేము కూడా తక్కువ కాదు’ అనే గర్వం వల్ల వచ్చిన మెరుపు.

కానీ కథ ఇక్కడే మలుపు తిరిగింది.

వారం గడిచింది. ఆ ఇంట్లో వాతావరణం అస్సలు బాలేదు. రమ్య ప్రతి వస్తువును ఓజోన్ తో కడగాలి, ప్రతి కూరగాయను వేడి నీళ్లలో నానబెట్టాలి.. ఈ ప్రాసెస్ లో ఆమెకు అసలు వంట చేయడానికి సమయం దొరకడం లేదు. రాత్రి తొమ్మిది అయినా భోజనం సిద్ధం కావడం లేదు. మాధవ్ ఆకలితో అల్లాడిపోతూ, చివరికి ఆఫీసులో దొరికిన సమోసానో, బిస్కెట్లో తిని కడుపు నింపుకుంటున్నాడు.

అలాగే ఒకరోజు.. మాధవ్ ఆఫీసులో ఉండగా రమ్య నుండి ఫోన్ వచ్చింది. ఆమె గొంతు వణుకుతోంది.
“మాధవ్.. బాబుకి వాంతులు అవుతున్నాయి. ఒళ్లంతా దద్దుర్లు వచ్చాయి. త్వరగా రా!”

మాధవ్ కారును వేగంగా పోనిచ్చాడు. మనసులో వేల ఆలోచనలు. ‘మేము అత్యంత స్వచ్ఛమైన ఆహారం తింటున్నాం కదా? కెమికల్స్ లేని పాలు, పాలిష్ లేని బియ్యం.. మరి బాబుకి ఏమైంది?’

హాస్పిటల్ కి వెళ్లగానే డాక్టర్ బాబుని పరీక్షించి బయటకి వచ్చాడు. రమ్య ఏడుస్తూ, “డాక్టర్, మేము అన్నీ ఆర్గానిక్ వస్తువులే వాడుతున్నాం. కూరగాయలు కూడా ఓజోన్ తో కడిగి పెడుతున్నాను. బాబుకి ఇన్ఫెక్షన్ ఎలా వచ్చింది?” అని అడిగింది.

డాక్టర్ నిశ్శబ్దంగా ఒక రిపోర్ట్ తీసి మాధవ్ కి ఇచ్చాడు.

“రిపోర్ట్ చూడండి. బాబు రక్తంలో ఉండాల్సిన దానికంటే ఎక్కువ స్థాయిలో ఒత్తిడి హార్మోన్లు ఉన్నాయి. పైగా, మీరు వాడుతున్న ఆ ‘గానుగ నూనె’ ఒక లోకల్ బ్రాండ్ నుంచి తెచ్చినట్టున్నారు. అందులో ఫంగస్ (Aflatoxin) ఉంది. అది మట్టి పాత్రల్లో నిల్వ ఉంచడం వల్ల ఇంకా ఎక్కువైంది.”

రమ్య నిశ్చేష్టురాలైంది. డాక్టర్ ఇంకా ఇలా అన్నాడు..
“మీరు వస్తువుల మీద పెట్టిన శ్రద్ధ శుభ్రత మీద పెట్టలేదు. పాతకాలపు పద్ధతులు పాటించాలంటే పాతకాలపు ఓపిక ఉండాలి. ఫ్రిజ్ లో మట్టి పాత్రలు పెట్టి, గాలి ఆడని గదుల్లో గానుగ నూనెలు ఉంచితే అవి విషంగా మారుతాయి. అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా.. మీ ఇద్దరి మధ్య ఉన్న టెన్షన్ బాబు మీద పడుతోంది. బాబుకి కావాల్సింది ఆర్గానిక్ నెయ్యి కాదు, ప్రశాంతంగా ఉన్న తల్లిదండ్రులు.”

ఆ రాత్రి మాధవ్, రమ్య ఇద్దరూ హాస్పిటల్ కారిడార్ లో కూర్చున్నారు. కిందట నెల ఆర్గానిక్ సామాన్ల కోసం చేసిన అప్పు, ఇప్పుడు హాస్పిటల్ బిల్లు.. రెండూ కొండలా కనిపిస్తున్నాయి.

“మనం ఏం సాధించాం రమ్య?” మాధవ్ అడిగాడు.
రమ్య దగ్గర సమాధానం లేదు. ఆమె తన ఫోన్ తీసి, ఆ ఇన్ ఫ్లుయెన్సర్ అకౌంట్ ని అన్ ఫాలో చేసింది.

ఇంటికి వెళ్లగానే రమ్య ఆ ఓజోన్ ప్యూరిఫైయర్ ని పక్కన పడేసింది. మట్టి పాత్రలు అటకెక్కిపోయాయి. సాధారణమైన స్టీల్ పాత్రలు బయటకు వచ్చాయి. ఆ సాయంత్రం మాధవ్ ఆఫీసు నుంచి త్వరగా వచ్చి, బాబుతో కలిసి పార్కులో ఆడుకున్నాడు. రమ్య కిచెన్ లో టెన్షన్ లేకుండా పప్పు చారు పెట్టింది. ఆ రోజు ఆ పప్పు చారు వాసన, ఆ ఇంట్లో ఉన్న ప్రశాంతత.. ఏ ఆర్గానిక్ వస్తువు ఇవ్వలేకపోయింది.