Corporate Jobs vs AI Threats : AI ముప్పు.. పల్లెటూరి పిలుపు!

మనం మెషీన్ల కంటే వేగంగా పరిగెత్తాలని చూస్తున్నామా.. లేక మనల్ని మనం మెషీన్లుగా మార్చుకుంటున్నామా? లక్షల జీతం ఇస్తున్న కార్పొరేట్ కుర్చీ కింద, ఒక నిశ్శబ్ద యుద్ధం మొదలైంది.. అదే Corporate Jobs vs AI Threats! ఒక సాదాసీదా మధ్యతరగతి కుర్రాడు తన ఊరిని, తన ఉనికిని కాపాడుకోవడానికి చేసిన ఈ పోరాటం, బహుశా మీ ఇంటి కథ కూడా కావచ్చు!

ఆకాశంలో సూర్యుడు ఇంకా కళ్లు తెరవక ముందే, బెడ్ పక్కన ఉన్న మొబైల్ ఫోన్ ‘అలారం’ రామ్ చెవుల్లో యుద్ధభేరిలా మోగింది. ఆ శబ్దాన్ని వినగానే రామ్ ఒళ్లు ఒక్కసారిగా జలదరించింది. “మళ్లీ ఇంకొక సోమవారం.. మళ్లీ అదే రొటీన్ నరకం” అని మనసులో అనుకుంటూ బలవంతంగా కళ్లు తెరిచాడు.

రామ్ ఒక పక్కా పల్లెటూరి కుర్రాడు. ఆకుపచ్చని పొలాలు, చెరువు గట్లు, సంక్రాంతి ముగ్గుల మధ్య పెరిగిన వాడు. కానీ ఈరోజు, ఒక ఇరుకైన అపార్ట్‌మెంట్ గదిలో, కిటికీ తెరిస్తే పక్క ఇంటి గోడ తప్ప ఏమీ కనిపించని నగరపు కాంక్రీట్ అడవిలో బందీ అయ్యాడు.

ట్రాఫిక్ పద్మవ్యూహం - కాలుష్యపు కౌగిలి

రామ్ తన పాత బైక్ స్టార్ట్ చేసి రోడ్డు మీదకు రాగానే అసలు సినిమా మొదలైంది. రోడ్డు మీద వాహనాల రద్దీ చూస్తుంటే, ఒక పెద్ద నల్లటి పాము మెల్లగా కదులుతున్నట్లు ఉంది. చుట్టూ హారన్ల గోల, వాహనాల నుంచి వచ్చే వేడి, నల్లటి పొగ. ఒకప్పుడు ఊరిలో ఉదయాన్నే స్వచ్ఛమైన గాలి పీల్చిన ఊపిరితిత్తులు, ఇప్పుడు కార్బన్ మోనాక్సైడ్‌ను పీల్చుకోవడానికి నిరాకరిస్తున్నాయి.

సిగ్నల్ పడగానే గడియారం వంక చూశాడు.. ఆఫీసు టైమ్ అయిపోతోంది. “ఇక్కడే అరగంట గడిచిపోయింది. ఇంక నేను ఆఫీసుకి వెళ్లి ఏం సాధిస్తాను?” అని తనలో తాను గొణుక్కున్నాడు. పల్లెటూర్లో అయితే ఈ పాటికి అరక పట్టుకుని పొలానికి వెళ్లేవాడు, అక్కడ అలసట ఉండేది కానీ ఆనందం ఉండేది. ఇక్కడ అసహనం తప్ప ఏమీ లేదు.

ఏసీ గదుల్లో మండుతున్న జీవితం

ఆఫీసులో అడుగు పెట్టగానే చల్లటి ఏసీ గాలి తగిలింది. బయట ఎండ నుంచి ఉపశమనం దొరికినా, మనసులో మాత్రం ఒత్తిడి సెగలు పుడుతోంది. డెస్క్ మీద కూర్చోగానే ఈమెయిల్స్ వెల్లువలా వచ్చాయి. బాస్ వచ్చి పక్కనే నిలబడి, “రామ్, ఆ ప్రాజెక్ట్ డెడ్ లైన్ ఈరోజే. గుర్తుందా? పైగా కొత్తగా వచ్చిన అప్‌డేట్స్ అన్నీ ఇందులో ఉండాలి” అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు.

రామ్ తన జీతం గురించి ఆలోచించాడు. లక్షల్లో జీతం అని అందరూ అంటారు కానీ, చేతికి వచ్చేసరికి సగం ఖర్చులకే పోతోంది.

* రూమ్ రెంట్: తన ఊర్లో ఒక పెద్ద ఇల్లు కట్టుకునేంత డబ్బు ఇక్కడ ఒక చిన్న గదికి అద్దెగా కడుతున్నాడు.
* కరెంటు బిల్లు: పగలు కూడా ఏసీలు, లైట్లు లేనిదే గడవదు.
* ఫుడ్: అమ్మ వండిన వేడి వంటలు మర్చిపోయి, ఆన్‌లైన్ యాప్స్‌లో ఆర్డర్ చేసిన ప్లాస్టిక్ డబ్బాల తిండి.
* ట్రావెలింగ్: ఆఫీసుకి వెళ్లడానికి అయ్యే పెట్రోల్ ఖర్చులు.

ఇవన్నీ పోగా మిగిలే కొద్దిపాటి సొమ్మును తన ఊర్లో ఉన్న తల్లిదండ్రుల కోసం పంపిస్తాడు. “నేను సంపాదిస్తున్నది కేవలం సర్వైవ్ అవ్వడానికా? లేక బ్రతకడానికా?” అనే ప్రశ్న అతన్ని కుదిపేస్తోంది.

కొత్త భూతం - AI భయం!

ఇది చాలదన్నట్లు, ఇప్పుడు ఆఫీసులో కొత్త టెన్షన్ మొదలైంది. అదే AI (Artificial Intelligence). తను గత ఐదు ఏళ్లుగా కష్టపడి నేర్చుకున్న కోడింగ్, డిజైనింగ్ పనులను ఇప్పుడు ఒక AI టూల్ సెకన్లలో చేసేస్తోంది. కంపెనీలో చర్చలు మొదలయ్యాయి— “AI ని వాడితే 10 మంది చేసే పనిని ఒక్కరే చేయొచ్చు, మిగిలిన 9 మంది అవసరం లేదు.”

రామ్ గుండెల్లో రాయి పడింది. తను పడుతున్న ఈ కష్టానికి రేపు గుర్తింపు ఉంటుందా? తను నేర్చుకున్న విద్య రేపు పనికి వస్తుందా? అని భయం మొదలైంది. పోటీలో నిలబడాలంటే రోజుకు 14 గంటలు పని చేయాలి, రాత్రి పూట మళ్ళీ కొత్త టెక్నాలజీలు నేర్చుకోవాలి. ఇక్కడ ఎవరూ ఎవరికీ స్నేహితులు కారు, ప్రతి ఒక్కరూ ఒక రేసు గుర్రాలే. పక్కవాడి కంటే వేగంగా పరిగెత్తకపోతే తొక్కేసి వెళ్ళిపోతారు.

మలుపు తిరిగిన అర్ధరాత్రి ఆలోచన

ఒక రోజు రాత్రి పది గంటలకు ఆఫీసు నుంచి అలసిపోయి ఇంటికి వచ్చాడు. కిచెన్ లోకి వెళ్లి చూస్తే ఒక ఆపిల్ పండు ఉంది. అది తిందామని నోటి దగ్గరకు తీసుకెళ్లేసరికి దాని మీద ఉన్న స్టిక్కర్ చూసి ఆగిపోయాడు. “ఇది ఎక్కడి నుంచో వచ్చింది.. దీనికి రుచి ఉండదు, కేవలం చూడటానికి నిగనిగలాడుతుంది. నా జీవితం కూడా ఈ ఆపిల్ పండు లాగే ఉంది. పైన కార్పొరేట్ హోదా, లోపల మాత్రం శూన్యం” అని నవ్వుకున్నాడు.

అప్పుడే అతని మొబైల్ లో ఒక పాత ఫోటో కనిపించింది. తన ఊరి చెరువు దగ్గర నాన్నతో కలిసి దిగిన ఫోటో. ఆ ఫోటోలో రామ్ ముఖంలో ఉన్న నవ్వు ఇప్పుడు అద్దంలో చూసుకుంటే కనిపించడం లేదు. “నేను నా జీవితాన్ని ఈ నాలుగు గోడల మధ్య, ఒక మెషీన్ ముందే తగలేస్తున్నాను. ఇక్కడ ఏసీ ఉంది కానీ చల్లదనం లేదు, డబ్బు ఉంది కానీ తృప్తి లేదు.”

రేసులో గెలవడం కాదు, రేసు నుంచి బయటపడటం!

రామ్ ఒక సాహసోపేతమైన నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. తను ఉద్యోగం వెంటనే వదిలేయలేదు, కానీ తన బ్రతుకు దారిని మార్చుకున్నాడు.

1. AI ని ఆయుధంగా మార్చుకున్నాడు: AI కి భయపడటం మానేసి, దానిని ఉపయోగించి తన పనిని 4 గంటల్లోనే పూర్తి చేయడం నేర్చుకున్నాడు. మిగిలిన సమయాన్ని తన ఆరోగ్యం కోసం, తన కొత్త వ్యాపార ఆలోచనల కోసం కేటాయించాడు.
2. పొదుపు మంత్రం: అనవసరమైన షో-ఆఫ్ ఖర్చులు తగ్గించాడు. బ్రాండెడ్ బట్టలు, ఖరీదైన పబ్బులు మానేసి, తన సొంత ఊర్లో ఒక చిన్న వ్యవసాయ భూమి లేదా చిన్న స్టార్టప్ పెట్టడానికి డబ్బు పోగు చేయడం మొదలుపెట్టాడు.
3. రిమోట్ వర్క్: తన టాలెంట్‌ని నమ్ముకుని, సిటీలో ఉండాల్సిన అవసరం లేని రిమోట్ ఉద్యోగం కోసం ప్రయత్నించి సాధించాడు.

చివరగా..

కొన్ని నెలల తర్వాత.. రామ్ ఇప్పుడు తన ఊరిలో, తన ఇంటి అరుగు మీద కూర్చుని లాప్‌టాప్‌లో పని చేస్తున్నాడు. కిటికీలోంచి పక్క ఇంటి గోడ కాదు, పచ్చని జామ చెట్టు కనిపిస్తోంది. పక్కన అమ్మ చేసిన వేడి వేడి అల్లం టీ ఉంది. AI ఇప్పుడు అతని శత్రువు కాదు, అతని అసిస్టెంట్. రామ్ ఇప్పుడు జీతం కోసం బ్రతకడం లేదు, తనకి నచ్చినట్లు బ్రతుకుతూ సంపాదిస్తున్నాడు.

నగరంలో ఉన్నప్పుడు అతను ఒక నంబర్ మాత్రమే, కానీ ఇక్కడ అతను ఒక ‘మనిషి’.

మనం బ్రతకడం కోసం పని చేయాలి కానీ, పని కోసమే బ్రతకకూడదు. టెక్నాలజీ అనేది మన పనిని సులభం చేయడానికే తప్ప, మన జీవితాలను మింగేయడానికి కాదు. గొర్రెల్లా రేసులో పరిగెత్తడం ఆపి, మీ మూలాల్ని (Roots) వెతుక్కోండి.

చివరగా నాదొక చిన్న ప్రశ్న:

ప్రతి నెలా జీతం పడగానే సంతోషించే మీరు, ఆ జీతం కోసం మీరు కోల్పోతున్న ‘సమయం’ మరియు ‘శాంతి’ గురించి ఎప్పుడైనా ఆలోచించారా? మీరు కూడా రామ్ లాగా మీ ఊరికి తిరిగి వెళ్లాలని అనుకుంటున్నారా? మీ మనసులో మాటను కామెంట్ చేయండి!