వదలలేని మా ఊరు.. తప్పని ఈ Sankranthi తిరుగు ప్రయాణం!

కానీ, అసలైన కష్టం ఆఖరి రోజు వస్తుంది. ఆ రోజు ఎంత భారంగా ఉంటుందంటే, చిన్నప్పుడు సెలవులు అయిపోయాక స్కూల్‌కి వెళ్ళడానికి ఏడ్చిన దానికంటే ఎక్కువే ఏడుపొస్తుంది. మనసులో ఒకటే అనిపిస్తుంది.. “ఏదైనా ఆస్తిపాస్తులు ఉంటే బాగుండు, లేదా బ్యాంకులో ఒక పది లక్షలు ఉంటే.. హాయిగా ఈ సాఫ్ట్‌వేర్ ఉద్యోగం వదిలేసి ఇక్కడే ఏదైనా వ్యాపారం చేసుకుంటూ ఉండిపోదును కదా!” అని.

కానీ.. వాస్తవం మనల్ని గట్టిగా నిలదీస్తుంది:

* నెల తిరిగేసరికి కట్టాల్సిన EMIలు.
* పర్సనల్ లోన్లు.
* ఇంట్లో బాధ్యతలు.

ఇవన్నీ గుర్తు రాగానే, నా కలలన్నీ కరిగిపోయాయి. ఒక్క నెల శాలరీ రాకపోయినా, ఈ లోన్లు మనల్ని ఊపిరి ఆడకుండా చేస్తాయి. అందుకే ఇష్టం లేకపోయినా, ఆఫీసు బ్యాగ్ సర్దుకోక తప్పదు.

బస్సు ఎక్కే ముందు అమ్మ ప్యాక్ చేసిన స్వీట్లు, పిండివంటల బ్యాగులు చూస్తుంటే గుండె బరువెక్కింది. బస్సు కదిలింది.. మళ్ళీ అదే రోబోటిక్ లైఫ్, అదే ట్రాఫిక్, అదే పొల్యూషన్ లోకి.

ఇది కేవలం నా ఒక్కడి స్టోరీ కాదు. సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్ నుంచి సాధారణ కార్మికుడి దాకా ప్రతి ఒక్కరి పరిస్థితి ఇదే. మనం డబ్బు కోసం పరుగెడుతూ, అసలైన జీవితాన్ని దూరం చేసుకుంటున్నాం.

నేను అర్థం చేసుకున్న ఒక విషయం ఏంటంటే:
మనం కేవలం ఒకే ఉద్యోగం మీద ఆధారపడటం వల్లే ఈ భయం. అందుకే, సైడ్ బిజినెస్ లేదా ఇంకేదైనా ఆదాయ మార్గం (Passive Income) కోసం ప్రయత్నించాలి. నేను కూడా చాలా సార్లు ప్రయత్నించి ఫెయిల్ అయ్యాను, కానీ ఈసారి గట్టిగా ఏదో ఒకటి చేయాలని ఫిక్స్ అయ్యాను. అప్పుడే మనం మనకు నచ్చిన చోట, మన వాళ్ళతో నిశ్చింతగా ఉండగలం.